در شمال دليجان و در نزديكي سد ۱۵ خرداد واقع شده و شامل ۷ پارچه آبادي است كه نام جاسب را برخود دارد.
در وایبر, لاین, تانگو دنبال کنید با شماره 09216891615

TRGJGFGHJ

نوروز در هرازجان:

عید نوروز و لحظه تحویل سال از اهمیت خاصی نزد روستاییان برخوردار بود، بگونه ای که از نیمه اسفند ماه و مساعدتر شدن هوا، مردها به دشت رفته و با آوردن اسفندی (سبزه و علف ریشه دار) و زدن آن بالای سردرب منزل، آمدن بهار را نوید می دادند. خانم های خانه هم کم کم شروع به خانه تکانی نموده و خانه را آب و جارو می کردند. فرش ها و گلیم های اتاق ها را با چوب می تکاندند و گرد و خاک آنها را می گرفتند. لحاف کرسی ها را نو کرده و دشک ها را عوض می کردند. برای سفره هفت سین، سبزه سبز می کردند و آجیل سنتی در مجمع های مسی بزرگ آماده می کردند. همچنین شیرینی مخصوص حلواسونی که ترکیبی از آرد، گندم، شیره خرما و شکر بود و باسلق مخصوص که ترکیبی از مغز گردو و حلوا بود را تهیه می کردند. با استفاده از گیاه قوقوچه، لاجورد و دوا گلی تخم مرغ های زیادی را رنگ کرده و در کاسه بزرگ قرار می دادند تا در روز عید به کودکان به عنوان عیدی هدیه بدهند.

روز اول عید پلو طبخ می کردند و آن را با کمی نخود یا عدس یا لوبیا مخلوط می کردند و اینگونه برای ناهار روز اول سال آماده می شدند.

همزمان با تحویل سال تمامی مردم روستا اعم از زن و مرد و حتی کودکان در قبرستان روستا جمع می شدند و پس از قرائت فاتحه جهت شادی روح اموات به دیده بوسی و عید مبارکی می پرداختند.

رسم بر این بود که چنانچه عزیزی از خانه ای در آن سال فوت شده بود، همه در روز اول به خانه او می رفتند و یادش را گرامی می داشتند و صاحب عزا هم با استفاده از برف و شیره که نوعی پالوده است، از مهمانان پذیرایی می کرد. سپس به دیدار بزرگان و ریش سفیدان روستا می رفتند و سال نو را تبریک می گفتند.

بچه های روستا هم در تعطیلات عید تفریح های زیادی داشتند که از جمله آنها می توان به تخم مرغ بازی، الک دولک، گل یا پوچ و لیله بازی اشاره کرد.

در روز سیزدهم فروردین نیز خانم ها با پختن آش که با نوعی سبزی بنام شلنگ تهیه می شد به دشت و صحرا رفته و سیزده را اینگونه به در می کردند.

پاسخ دهید